IJzersterk, intrigerend en spectaculair

IJzersterk
Fascinerend
Intrigerend
Langverwacht
Adembenemend
Duizelingwekkend
Spectaculair
Bloedstollend

Het zijn maar enkele van de woorden die veelvuldig worden gebruikt om thrillers aan te prijzen. Regelmatig stel ik me de vraag ‘Welke kop gebruik ik in de advertentiecampagne? Welke pay-off?  Voor een Baldacci of een Vermeer is ‘De nieuwe Baldacci’ of ‘Zomerse ontspanning met Suzanne Vermeer’ al voldoende. Die auteurs hebben al zo’n grote naamsbekendheid, het belangrijkste dat je moet overbrengen is dat er een níeuw boek in de boekhandel ligt. Lastiger wordt het als je een wat onbekendere thrillerauteur onder de aandacht wilt brengen. Als er al quotes over het boek zijn is het meestal wat makkelijker, maar vaak laat ik advertenties opmaken vóór het boek verschenen is, en dan zijn die quotes er dus nog niet.

Zo worstelde ik deze week met een advertentie voor De verloren dochter van Lucretia Grindle voor in het blad De smaak van Italië. Ik wil eigenlijk communiceren dat het een spannend boek is, een roman die zich afspeelt in Italië in het heden, maar je ook meeneemt in de geschiedenis van Italië (jaren 70, de aanslag op de politicus Aldo Moro door een extreem linkse groepering). En dat iedereen dit boek moet lezen! Maar dan in één regel, kort en bondig.

Eerst had ik ‘Spannende roman die je meeneemt in de geschiedenis van Italië’ maar of dat nou helemaal grammaticaal correct is? En collega Susan merkte op ‘bij het woord geschiedenis haken er meteen een heleboel mensen af. Dat zou ik niet gebruiken.’ Tja, toen zat ik weer een kwartier te broeden op een nieuwe kop. Dit is’ m uiteindelijk geworden: ‘ Een spannende Italiëroman die je in één adem uitleest.’

Niet zo origineel, maar het dekt wel de lading. En ik heb in elk geval de woorden ijzersterk, intrigerend en spectaculair weten te vermijden.

Monique Krijnen

BRU039 advGrindle.indd

Advertenties

Zweetplekken in m’n David Bowie-shirt

Dit is een gastblog van auteur Alexandra Penrhyn Lowe

Aexandra Penrhyn Lowe-®Keke Keukelaar 2012 kleinDonderdagavond was ik in het kader van de Boekenweek in de Nieuwegeinse Bibliotheek die heel poëtisch ‘De Tweede Verdieping’ heet. Samen met de auteurs Marian Mudder, Carla de Jong en Daniëlle Hermans was ik uitgenodigd om iets te vertellen over mijzelf en voor te lezen uit mijn werk.
Nu ben ik op dit moment druk bezig met het herschrijven van Wolfsbloed, het vervolg op mijn boek Sevenster en dat betekent dat ik in een andere wereld zit – en daardoor helemaal niet nadenk over deze wereld. Dat had tot gevolg dat ik te laat binnen kwam rennen (dat was niet mijn schuld, de sneltram was vertraagd op Utrecht CS) in mijn David Bowie-shirt, met kistjes aan, zonder make-up en mijn haren ongekamd. Ik zag de andere drie schrijvers aan een rond tafeltje staan en dacht ‘shit’.
Sorry, maar dat dacht ik. Want de drie dames zagen er fantastisch uit, met niet alleen gekamd, maar ook nog eens geföhnd haar, kekke hoge hakken, dito jurkjes, make-up… Ik besefte opeens dat ik naast hen zou afsteken als een vogelverschrikker naast een supermodel. Wat moesten al deze mensen wel niet van mij denken?
Tot overmaat van ramp was ik ook nog als laatste. Ik zag Marian, Carla en Daniëlle (in die volgorde) kalm het podium bestijgen en met drie camera’s en vijf toneellampen (ik heb ze geteld) op zich gericht helemaal in control een leuk verhaal vertellen, terwijl bij mij het zweet uitbrak, wat niet zo handig was, want mijn David Bowie T-shirt is grijs en daar zie je zweetplekken nogal goed in.

Mijn hoofd was leeg. Ik bedacht me hoe bizar het was om introverte schrijvers op een podium te zetten. Dat is zoiets als een ijsbeer in de jungle (en iedereen weet dat dat alleen in fictie logisch is) of een vogelspin die vanuit een tros bananen een Nederlandse supermarkt in loopt. Is dat niet vragen om problemen? Maar die anderen konden het toch ook? Alleen zij hadden de juiste wapens opgepakt: een onberispelijke outfit om eventuele onzekerheden mee te verbloemen (achteraf vertelden ze dat zij het ook eng hadden gevonden om daar te staan).
Maar ik had verzaakt. Ik had mijn harnas thuisgelaten. Ik was een open boek: iedereen zou aan mij kunnen zien hoe zenuwachtig ik was.
En toen bedacht ik me wat ik altijd tegen tieners zeg als ik workshops geef: ‘Je moet jezelf durven blootgeven. Als je niet kwetsbaar durft te zijn op papier, als je jezelf niet kan zijn, dan voelt de lezer er waarschijnlijk weinig bij.’
Practice what you preach.
Ik kreeg een microfoon in mijn handen geduwd en heb toen maar eerlijk gezegd dat ik zenuwachtig was en dat schrijvers voyeurs zijn en geen exhibitionisten. Ik gaf toe dat ik niet zo goed wist wat ik moest zeggen tegen een groep mensen waarvan waarschijnlijk niemand mijn boek had gelezen én niemand voor mij was gekomen (dat was ook zo). En aangezien ik het thema ‘angst’ al had aangesneden, vertelde ik toen maar dat ik schrijf om mijn angsten te bezweren en dat ik heel vreemde angsten heb zoals dat ik bang ben dat er iets op mijn hoofd valt. En daarna vroeg ik aan mensen waar zij eigenlijk bang voor waren. Dat leverde onder andere een hilarisch verhaal op van een vrouw van middelbare leeftijd die altijd droomde dat ze zwanger was en dat haar baby vervolgens uit haar viel en door een rooster in de straat verdween.

Practice what you preach. Het werkte. Geloof ik. Ik had het in elk geval naar mijn zin.
Toen de avond voorbij was, raakten we met z’n allen de weg kwijt in de stokoude BMW van Daniëlle en leek het er even op dat vier A.W. Bruna/AP-schrijvers voor altijd in Nieuwegeins Suburbia zouden moeten rondrijden.
Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Alexandra Penrhyn Lowe

Alexandra

Auteurs zijn net kinderen

Wat zou een uitgeverij zonder auteurs zijn? Juist, niets! Geen auteurs = geen boeken = geen werk voor de uitgeverij.

Tegenwoordig wordt vaak wat makkelijk gedacht dat die vraag andersom (wat is een auteur zonder uitgever?) heel anders beantwoord kan worden, omdat je immers online zelf alles kunt publiceren, of omdat er steeds meer partijen komen die je helpen bij publicatie in eigen beheer.

Maar hoe zit zo’n relatie tussen uitgever en auteur nou in elkaar? Als uitgeverij neem je vele gedaantes aan in die relatie: de coach, de facilitator, de (strenge) docent, de assistent, het klankbord, en soms de pispaal. Eigenlijk, bedacht ik me, vergelijkbaar met de functies die een ouder voor een kind heeft. (Deze uitspraak zal me wellicht niet in dank afgenomen worden, maar ik vind deze ‘verzorgende’ rol als redacteur heerlijk.)

Je ziet je ‘kinderen’ groeien met elk boek dat ze schrijven, ze worden als het ware steeds volwassener in stijl, techniek, maar ook in weerbaarheid. Je moet ze koesteren (ze leveren immers letterlijk de inhoud) en soms streng toespreken (“waar blijft de rest van het manuscript?!”), je moet de teleurstellingen delen (“nee, helaas, weer niet de bestsellerlijst gehaald”) en de zegeningen tellen (Herdruk!, Literaire prijs!, In DWDD!) en altijd, altijd, blijven aanmoedigen (“Yes, you can! Briljant meesterwerk, als je het hier en daar nog even zus en zo aanpast…”).

Het allerleukste (en meest productieve en creatieve), zijn toch de relaties die een bepaalde mate van gelijkwaardigheid (en volwassenheid) hebben: je brengt bij elkaar het beste naar boven.

Vandaag een fijn voorbeeld hiervan meegemaakt: een bespreking met auteur Daniëlle Hermans over maar liefst twee lopende boekprojecten (In vredesnaam en de officiële viering van 300 jaar Vrede van Utrecht in april. Koop en lees dat boek, echt interessante infotainment! En Stille getuigen, eerste deel van een serie over een forensisch onderzoeksteam (de Nederlandse variant van CSI !)

Altijd spannend om te zien of de ideeën van de uitgeverij ook bij de auteur aanslaan en nog leuker wanneer het ene idee tot een ander of beter idee leidt. Zoals vandaag.

Niet elk idee wordt meteen met open armen ontvangen, maar als je overtuigend genoeg bent, dan gaat de auteur vaak toch akkoord.

“Je moet wel gaan bloggen hoor Daan, anders is gebeurt er te weinig op je

site.”

“Maar ik twitter al! Ik heb geen tijd voor bloggen!”

“Oh maar een blog is gewoon een iets langere tweet, dat kun je best. Onze

blog is al meer dan 1000 keer bekeken! Bovendien wil je niet op Facebook.

Dit vinden mensen echt leuk.”

“Oh nou, ok. Ik zal het proberen.”

Je moet ze soms gewoon een beetje opvoeden, die auteurs.

Juliette van Wersch

In Vredesnaam

Interactief in Londen

Of ik mee wilde naar Londen.
Ik werd gebeld door de salesmanager van CBS-Outdoor, dat is dat internationale bedrijf dat buitenreclames exploiteert. Lijkt me leuk maar waarom ik eigenlijk? Even tussendoor nog:
Dit is een vraag die, volgens Sheryl Sandberg van het boek Lean In[i], alleen een vrouw zou stellen. Een man zou zeker weten dat het voor hem een interessante reis zou zijn en hij zou er niet aan twijfelen dat de uitnodiging voor iemand anders dan voor hem bedoeld kon zijn. Dit terzijde, ik twijfelde wel even want ons marketingbudget voor betaalde reclame is niet van die orde van grootte dat je verwacht te worden uitgenodigd voor reisjes naar Londen.

Interactief
Wij gingen dus naar Londen. Een groepje marketeers van verschillende bedrijven die waren uitgenodigd vergezeld door een aantal managers van CBS. Het doel van de reis was de presentatie van het onderzoek: `Interactive Europe’. Een campagne van A.W. Bruna met de thriller Vergeten van David Baldacci maakte deel uit van dit Europese onderzoek naar de mogelijkheden van interactiviteit in buitenreclame.
De presentatie vond plaats in het prachtig gelegen museum Tate Modern. Het uitzicht over de Thames was zo betoverend dat ik tijdens de wat saaiere momenten de powerpointbullets en de campagnefoto’s van bushokjes gewoon verruilde voor het vergezicht van Londen by Night.

Engage
De meest opvallende Engelse term die de alles verbindende factor was in het gehele onderzoek was Engage. Ik noem er een paar: Engaging Audiences, Engage people, Interactivity Engages brandawareness, The return on Engagement. Een goede precies passende vertaling van dit woord heb ik nog niet kunnen vinden. Iemand nog ideeën?
De tijd van de push marketing is voorbij, of althans voor een groot deel. Dit wisten we natuurlijk al. Het gaat er tegenwoordig om dat je mensen bij je product betrekt. Het zoeken naar verbindende factoren tussen je doelgroep en het merk. Gemakkelijker gezegd dan gedaan maar wel interessant en zeer verfrissend om hier eens wat langer bij stil te staan op een heel andere plek dan achter je bureau op kantoor.

Weekend
Nu in het weekend heb ik zin om morgen op kantoor met collega’s verder te praten over de learnings uit het onderzoek en wat wij daar voor onze volgende campagnes mee kunnen doen.
Eerst nog even Lean In verder uitlezen.
Londen1 Londen2

Marieke Niezen


[i] Lezen: Lean In van Sheryl Sandberg voormalig COO van Facebook

Moordwijven

fotoGisteravond in de tram op weg naar godbetert Nieuwegein. De bibliotheek De tweede verdieping en boekhandel Manschot hadden een boekenborrel georganiseerd waarbij zij onze auteurs Alexandra Penrhyn Lowe, Marian Mudder, Daniëlle Hermans en Carla de Jong hadden uitgenodigd om iets ‘spannends’ te komen vertellen.

Al lopend door City Plaza bedacht ik me dat ik voor de terugweg echt een lift zou moeten regelen. Dit stille winkelcentrum was voor mij op de vroege avond al spannend genoeg. Waar was ik terecht gekomen? Binnengekomen in de bibliotheek werd ik meteen enthousiast. De opkomst was enorm en de slogan ‘meer dan een bibliotheek’ was niets te veel gezegd.  Zo hebben ze bijvoorbeeld mediacoaches in dienst voor kinderen, die ingezet kunnen worden als er ergens een vraag is die te maken heeft met mediawijsheid, een 3D printer en een Wonderbook (een fysiek boek dat tot leven komt). Dit moet mijn zoon zien!

We werden hartelijk ontvangen door de communicatie adviseur en zorgde voor een hapje en een drankje.  Leuk was dat de cateraar speciaal voor deze avond zijn dienbladen had aangepast.

Tussen de hapjes en de muziek door kwamen de auteurs aan het woord. De een vertelde over een psychologische moord, de ander over een moord in de Domkerk en de Vrede van Utrecht. Een derde liet in haar boek iemand waar ze een hekel aan had dood gaan, zo simpel kan het zijn. De laatste gooide het over een andere boeg, aangezien haar doelgroep al lang sliep, en vertelde over haar angsten, waardoor het publiek helemaal los kwam en de gekste angsten werden gedeeld.

Iedereen was enthousiast over deze Nieuwegeinse boekenborrel. Ik heb een mooie avond gehad met onze moordwijven, deze mooie vrouwen bij elkaar is toch wel iets om trots op te zijn als uitgeverij.

Volgend jaar gaan we weer, Nieuwegein is hot!

Saskia Hausel

Najaarsaanbieding

Drie keer per jaar, in het voorjaar, de zomer en het najaar, maakt onze uitgeverij een zogeheten aanbiedingsfolder voor de boekhandel. Hierin presenteren we onze nieuwe boeken voor het komende seizoen. Naar aanleiding van deze folder beslist de boekhandel welke boeken ze gaan inkopen en wat er dus in de winkels komt te liggen. Momenteel werken we hier aan de najaarsaanbieding voor 2013. Hiervoor hebben we in de afgelopen periode – en dat kan soms al jaren geleden zijn – boeken aangekocht. Acquirerend redacteuren en uitgevers werken dus ver vooruit.

In de aanbiedingsfolder vertellen we iets over de auteur, over de inhoud van een boek, over de marketing die we van plan zijn te gaan doen voor het boek en de auteur én we presenteren de titel en het omslag. Daarnaast staan er allerlei technische gegevens in, zoals formaat, omvang, prijs, verschijningsdatum en ISBN.
Vlak voordat de aanbiedingsfolder wordt verstuurd naar de boekhandelsketens, houden we intern een aanbiedingsvergadering. Tijdens die vergadering vertellen de acquirerend redacteuren en uitgevers alles over de boeken in de folder, zodat alle collega’s op de hoogte zijn van hetgeen er de komende tijd gaat spelen. Afgezien van het feit dat we tijdens die vergadering informatie verstrekken vind ik het altijd een mooie gelegenheid om mijn enthousiasme voor een boek aan mijn collega’s over te brengen.

In de maanden voorafgaand aan een aanbiedingsvergadering sturen we hier intern zogeheten titelvoorstellen rond: hierin staat uitgebreide inhoudelijke en commerciële informatie over de nieuwe boeken van de komende aanbieding voor mijn collega’s van marketing, verkoop en productie.
In de afgelopen week heb ik mijn titelvoorstellen gemaakt. Bovendien ben ik bezig met het ‘briefen’ van diverse vormgevers. Ik geef ze de informatie die ze nodig hebben om een omslag te gaan ontwerpen.

Omdat ik sommige boeken dus al lang geleden heb geacquireerd, moet ik weer helemaal opnieuw in een titel duiken en allerlei actuele informatie verzamelen rond een boek of een auteur. Dat vind ik altijd heerlijk, want daardoor realiseer ik me altijd weer hoe gewéldig ik dat boek toch vond! En wat is er nu leuker dan plannen maken voor het uitgeven van mooie nieuwe boeken waarvan lezers kunnen gaan genieten?

Ik kan vast een tipje van de sluier oplichten: mijn persoonlijke favoriet voor dit najaar is Spoor, de nieuwe thriller van de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer, wiens boek 13 uur in 2012 door Vrij Nederland werd gekozen tot Beste Thriller van het Jaar.

Als dit geen fantastisch najaar wordt…

Susan Sandérus


Hieronder alvast een voorproefje, in het Afrikaans, van de nieuwe thriller van Deon Meyer: Spoor.

Vooruit lezen

Vooruit lezen

Eind mei verschijnen er weer twee spectaculaire boeken. En een groot voordeel van bij een uitgeverij werken, is dat je die vaak al veel eerder kunt lezen dan dat ze in de winkel liggen. Ikzelf lees deze boeken altijd met veel plezier, want ook al heb ik het eigenlijk te druk, voor boeken waar ze op de redactie zo laaiend enthousiast over zijn, maak ik graag tijd en wanneer ik eenmaal in het verhaal zit, kan ik ‘m echt niet meer wegleggen… Dat als groot irritatiepunt van mijn vriendje, die dan vaak zuchtend naast mij op de bank zit en af en toe eens moeten laten vallen ‘gezellig hoor, zo…’ Tja, hij als echte niet-lezer kan zich het niet inbeelden hoe fijn het is om je even helemaal over te geven en je in het wereldje van de schrijvers te storten. En deze twee boeken grepen mij al door de omslagen. Zo mooi. Die wil ik gewoon oppakken en direct verslinden.   

Zo waande ik me met Verdronken hart op het idyllische Heart Island waarin drie vrouwen worden achtervolgd door hun verleden en tot overmaat van ramp loopt er op het eiland ook nog eens een gevaarlijke crimineel rond… Dat kan nooit goed gaan! Het verhaal heeft zo’n sterke dreiging, die MOET je gewoon in één ruk uitlezen.

Ook Springvloed speelt zich af op een eiland, en is eigenlijk nóg spannender. Ik heb nog nooit zo’n huiveringwekkend proloog gelezen, na die paar bladzijden werd ik ondergedompeld in het Zweden van rechercheur Tom Stilting en Oliva Rönning die zich op een onopgeloste moordzaak storten. Het leest echt als een film en de spanning wordt zo goed opgebouwd dat je pagina na pagina om blijft slaan om zo snel mogelijk naar het einde te komen omdat je moet weten hoe het zit.

Nog nagenietend van deze pageturners, vraag ik me alweer af ‘Wat ga ik nu lezen?’ maar daarbij komt direct de volgende gedachte in me op ‘Zal elk ander boek nu niet tegenvallen?’. Boeken van dit kaliber kom je niet vaak tegen, ik laat deze twee dan ook nog maar even verder op mij inwerken en probeer er zo lang mogelijk van te blijven genieten, voordat ik me in het volgende verhaal waan.

Gea de Rie