Auteurs zijn net kinderen

Wat zou een uitgeverij zonder auteurs zijn? Juist, niets! Geen auteurs = geen boeken = geen werk voor de uitgeverij.

Tegenwoordig wordt vaak wat makkelijk gedacht dat die vraag andersom (wat is een auteur zonder uitgever?) heel anders beantwoord kan worden, omdat je immers online zelf alles kunt publiceren, of omdat er steeds meer partijen komen die je helpen bij publicatie in eigen beheer.

Maar hoe zit zo’n relatie tussen uitgever en auteur nou in elkaar? Als uitgeverij neem je vele gedaantes aan in die relatie: de coach, de facilitator, de (strenge) docent, de assistent, het klankbord, en soms de pispaal. Eigenlijk, bedacht ik me, vergelijkbaar met de functies die een ouder voor een kind heeft. (Deze uitspraak zal me wellicht niet in dank afgenomen worden, maar ik vind deze ‘verzorgende’ rol als redacteur heerlijk.)

Je ziet je ‘kinderen’ groeien met elk boek dat ze schrijven, ze worden als het ware steeds volwassener in stijl, techniek, maar ook in weerbaarheid. Je moet ze koesteren (ze leveren immers letterlijk de inhoud) en soms streng toespreken (“waar blijft de rest van het manuscript?!”), je moet de teleurstellingen delen (“nee, helaas, weer niet de bestsellerlijst gehaald”) en de zegeningen tellen (Herdruk!, Literaire prijs!, In DWDD!) en altijd, altijd, blijven aanmoedigen (“Yes, you can! Briljant meesterwerk, als je het hier en daar nog even zus en zo aanpast…”).

Het allerleukste (en meest productieve en creatieve), zijn toch de relaties die een bepaalde mate van gelijkwaardigheid (en volwassenheid) hebben: je brengt bij elkaar het beste naar boven.

Vandaag een fijn voorbeeld hiervan meegemaakt: een bespreking met auteur Daniëlle Hermans over maar liefst twee lopende boekprojecten (In vredesnaam en de officiële viering van 300 jaar Vrede van Utrecht in april. Koop en lees dat boek, echt interessante infotainment! En Stille getuigen, eerste deel van een serie over een forensisch onderzoeksteam (de Nederlandse variant van CSI !)

Altijd spannend om te zien of de ideeën van de uitgeverij ook bij de auteur aanslaan en nog leuker wanneer het ene idee tot een ander of beter idee leidt. Zoals vandaag.

Niet elk idee wordt meteen met open armen ontvangen, maar als je overtuigend genoeg bent, dan gaat de auteur vaak toch akkoord.

“Je moet wel gaan bloggen hoor Daan, anders is gebeurt er te weinig op je

site.”

“Maar ik twitter al! Ik heb geen tijd voor bloggen!”

“Oh maar een blog is gewoon een iets langere tweet, dat kun je best. Onze

blog is al meer dan 1000 keer bekeken! Bovendien wil je niet op Facebook.

Dit vinden mensen echt leuk.”

“Oh nou, ok. Ik zal het proberen.”

Je moet ze soms gewoon een beetje opvoeden, die auteurs.

Juliette van Wersch

In Vredesnaam

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s