Eén dag achter de geraniums en dan…

Ank en Hans eten een beschuitjeVandaag is het een vreemde dag. Onze receptioniste Ank neemt na bijna 42 jaar afscheid van A.W. Bruna. Het liefst zou Ank nog jaren doorwerken, want ze vindt het veel te gezellig op kantoor.

Ank was er altijd

Haar laatste dag wordt voor veel collega’s stiekem ook best moeilijk, want iedereen geeft om Ank en iedereen is gewend dat Ank er altijd is. Echt altijd. Een vrije dag was zeldzaam voor Ank, dan moest er wel echt iets héél dringends aan de hand zijn.

Liever was Ank gewoon aan het werk. Mensen ontvangen bij de receptie, telefoontjes beantwoorden en doorverbinden, allerlei vragen van collega’s aanhoren en beantwoorden. Naast het echte werk als receptioniste was Ank ook een luisterend oor voor velen van ons.

Ank wist altijd alles van iedereen

Als je iets kwijt moest, dan kon je altijd bij Ank terecht. En anders had Ank zelf wel een verhaal klaar. De receptie is altijd een centrale plek geweest waar veel gebeurt. Zo wist Ank vanzelf altijd veel meer dan andere collega’s. Had je vermoedens dat een collega misschien…? Ank kon het altijd voor je bevestigen of uitzoeken!

De telefoon van Ank had het soms zwaar

Natuurlijk had ook Ank wel eens een dagje waarop het iets minder ging. Zo heeft haar draagbare  telefoon van de receptie op diverse plekken gelegen: in de koelkast, in een keukenkastje, op een willekeurig bureau of ergens in een boekenkast (maar welke ook alweer?). En ja, de telefoon is ook een keer in de wc-pot beland. Je maakt wat mee als telefoon van Ank zijnde…

Het moment van afscheid is gekomen

Om Ank niet ongemerkt te laten vertrekken, hebben we de receptie mooi versierd. Ank is graag op pad en heel actief, dus ze zal de geraniums die we haar voor de grap cadeau hebben gedaan vermoedelijk niet vaak zien als ze bij haar thuis staan. Vandaag staan ze gezellig op de balie van de receptie.

Ank werd vanmorgen bij binnenkomst verrast door een lekker ontbijtje dat collega Hans voor haar geregeld heeft. Vanmiddag is er een afscheidsborrel voor Ank georganiseerd en daar zal ze de echte cadeaus krijgen die we voor haar uitgezocht hebben.

Onze Ank, voor de laatste dag

Een rare dag, maar we proberen er ook van te genieten. Want vandaag is Ank nog gewoon onze Ank! En vanaf morgen gaat Ank de wijde wereld in om te genieten van een welverdiende VUT.

Lieve Ank, we gaan je ontzettend missen!

Nina Olfers (namens ALLE collega’s)

Ank achter de receptie

‘Lobbblo-boewáá!’

Uiltje Uiver

Toen ik zwanger was had ik het romantische beeld dat ik heerlijk rustig met mijn zacht naar Zwitsal geurende bloedje op schoot in een stoel zou zitten terwijl ik hem mooie en esthetisch verantwoorde kinderboeken zou voorlezen – het prachtige Bij Uil thuis van Arnold Lobel bijvoorbeeld of het geestige Ik zou wel een kindje lusten (dat ik ooit zelf vertaald heb) van Sylviane Donnio en Dorothée de Monfreid. Ook zou mijn zoon alleen spelen met mooi, houten designspeelgoed, want die lelijke plastic meuk met licht en geluid zou mijn huis niet in komen. Het idee alleen al.

De waarheid blijkt echter anders. Mijn zoon is inmiddels anderhalf jaar oud. Het is een echt jongetje: hij is wild, onbesuisd en gooit graag met dingen terwijl hij stoer ‘Tatáááá!’ en ‘Lobbblo-boewáá!’ schreeuwt. Sinds drie weken loopt hij en ik kan hem geen seconde meer uit het oog verliezen, want hij klimt overal op, onder of wurmt zich in onmogelijk krappe ruimtes tussen de kast en de muur. Een van zijn favoriete bezigheden is het – al schaterend – met de afstandsbediening heel hard op het scherm van de televisie slaan. Is ook hi-la-risch natuurlijk.

Na een dagje spelen lijkt mijn leefomgeving meestal op Fukushima, the day after. De huiskamer lijkt wel ontploft en overal liggen bergen speelgoed. Plastic speelgoed. Lelijk speelgoed. Die fantastische houten raketstapeltoren met de vilten schijfjes staat eenzaam en fonkelend nieuw mooi te zijn in een hoekje. Want mijn zoon vindt hem niet leuk. De prachtige houten trein wordt niet aangeraakt. Wat moet je daar ook mee? Dat rode plastic autodashboard met stuur, toeter en zeventien flitsende knopjes en evenzovele schelle tettergeluidjes dat hij voor zijn verjaardag heeft gekregen is pas mooi spul. Als je anderhalf bent.

En samen genietend een boekje lezen? Helaas. Daar heeft meneertje geen geduld voor. Heel af en toe lukt het. Dan grijp ik mijn kans en sla ik Nijntje op de fiets open of pak het fantastische Anton kan toveren erbij. Maar dat blieft hij niet. Morrend rukt hij het uit mijn handen, scheurt er een bladzijde uit (argh, mijn dierbare Nijntje-boek uit 1975!) en gooit het boos op de grond.

Zijn lievelingsboek? Uiltje Uiver, een wanstaltig kartonnen gedrochtje dat ik voor 50 cent bij het Kruidvat heb moeten kopen nadat mijn mannetje het uit het schap had gegrist, erop was beginnen te kauwen en er een kleverige spuuglaag op had achtergelaten.

In het midden van de bladzijden zit een gat met een vingerpopje in de vorm van een uiltje dat je kunt bewegen onder het uitroepen van de briljante tekst: ‘Oehoe, oehoeoeoe!’

Maar ook al moest ik wat overwinnen toen ik voor het eerst ‘voorlas’ uit Uiltje Uiver, de uitdrukking op het gezicht van mijn zoon maakte alles goed. Hij straalde. En als hij nu het boekje ergens ziet liggen tussen de plastic bergen, roept hij met een hoog, schor stemmetje: ‘Oehoe!’ en drukt hij het zachte uiltje tegen zijn gezichtje aan alsof het de liefde van zijn leven is.

Dus lezen we elke avond voor het slapengaan uit Uiltje Uiver.

Geweldig, samen lezen met mijn zoon.

Susan Sandérus

speeltuin 1 speeltuin 2

FORENSEN

NS-aangepaste-dienstregelingOmdat ik in Leeuwarden woon, kom ik in principe alleen op maandag naar de uitgeverij in Utrecht voor de redactievergadering, het nodige papierwerk en om bij te praten met collega’s. De rest van de week werk ik thuis. Een heel plezierige en effectieve regeling, dus je hoort mij niet klagen over de wekker die om 05.00 gaat en de 2x twee uur die ik, ijs en weder dienende, normaliter op maandag in de trein zit. Maar onverwacht vijf uur onderweg zijn om weer terug te komen in Leeuwarden, zoals gistermiddag, is andere koek.

ZOMERWEER
Tegen half vijf vertrok ik goedgemutst van kantoor, maar op Utrecht CS bleek dat de NS totaal verrast was door het stralende zomerweer en paniekerig kampte met ‘verstoringen’ overal in Nederland. IJs en weder, ik zei het al. Mijn beoogde intercity, met eindbestemming Groningen – onthoud die plaatsnaam even – van tien voor vijf vertrok daardoor ook later. Om tien óver vijf reed hij ten slotte weg, stapvoets. De vertraging liep zo veel op dat ik in Zwolle mijn (vertraagde!) aansluiting naar Leeuwarden van 17.53 uur miste en ik moest wachten op de volgende, die om 18.23 zou gaan.

BUSDIENST
Zou, inderdaad, want die had ook vertraging. Hij kwam op Zwolle voorrijden om tien over half zeven, precies op het moment dat bekend werd gemaakt dat er bij Akkrum, tussen Heerenveen en Leeuwarden, zojuist  een ongelukkige ziel voor de trein was gesprongen. Mijn intercity zou derhalve niet verder rijden dan Akkrum. Tja, weinig keus, maar eenmaal onderweg bleek na enig googlen dat er na kantoortijd helaas geen busdienst meer actief is in Akkrum, zelfs niet naar Leeuwarden. Om niet daar te stranden of in Heerenveen te moeten wachten op de (overvolle) bus naar Leeuwarden die eenmaal per uur gaat en bijna twee uur over die route doet , was er nog maar één uitweg: uitstappen in Meppel en daar wachten op de (vertraagde) trein richting… Groningen.

DRENTHE
Gelukkig had ik een paar manuscripten bij me, zodat de volgende vijftig treinminuten zo om waren en ik, afgezien van het moment dat ik verstrooid opkeek en Assen voorbij zag komen, nauwelijks merkte dat ik de provincie Drenthe aan het doorkruisen was op weg naar het hoge noorden. En gelukkig ook dat er nog koffie te krijgen was op station Groningen, want die kon ik wel gebruiken om me te wapenen voor het laatste stuk van reis: het Arriva-boemeltje naar Leeuwarden (waar ik te Groningen natuurlijk wél eerst twintig minuten op moest wachten).

PITTORESK
Normaal gesproken is het een plezierig spoortochtje zo door de provincies Groningen en Friesland, maar als je graag naar huis wilt en je ziet in postkoetstempo Zuidhorn, Grijpskerk, Buitenpost, Zwaagwesteinde, Veenwouden, Hurdegaryp en Leeuwarden-Camminghaburen aan je voorbij trekken terwijl de avond langzaam valt, is het nog een hele uitdaging om je kalmte te bewaren. Mijn fiets stond gelukkig ongedeerd op station Leeuwarden op me te wachten. Toen ik ten langen leste mijn sleutel thuis in de voordeur stak, was het 21.23 uur, op de kop af vijf uur nadat ik mijn collega’s gedag had gezegd in Utrecht… Overigens heb ik in het voorbijgaan wel een aardig eetcafé gezien bij het stationnetje van Zuidhorn, daar ga ik eens naartoe als ik ooit weer in de buurt ben. Nou, ooit – wie weet, als het aan de NS ligt en het mooie weer aanhoudt, kom ik er volgende week alweer langs. Ik leg alvast een paar extra manuscripten klaar voor onderweg.

Leo Boekraad

Hittegolf

Je zult maar vakantie hebben nu en lekker op de camping in Nederland zitten. Dan bof je wel met dit weer! Eindelijk is het zomer met heerlijke hoge, niet-Nederlandse temperaturen van boven de 30 graden. Hittegolf. Zomerhitte. Insmeren. Voldoende drinken. Niet bovenmatig inspannen. Allemaal veelvoorkomende termen die ik de afgelopen dagen overal weer terugzie.

De stilte van de hel (VE) 92dpiOok hier zijn er al veel collega’s vrij die nu heerlijk liggen te genieten. Allemaal hebben ze enorme stapels boeken meegenomen met alles wat ze nog zo graag willen lezen, en hopen daar nu wel tijd voor te hebben. Ik heb helaas nog geen vakantie, dus zit hier in ons kantoor in een luchtig jurkje, slippers aan, en in de pauze even een half uurtje naar het park hier in de buurt om van de zonnestralen te genieten. Hoe warm het ook is. Al moet ik zeggen dat ik het afgelopen weekend ook wel van de zonnestralen genoten hebt, heerlijk in de tuin en eindelijk kennis gemaakt met Cody McFadyen – wat een geweldige auteur. Een keiharde thriller over Special Agent Smoky Barrett, en zo goed geschreven. Boek twee zit ook al in mijn tas, kan ik vanavond weer verder lezen. 🙂

Maar vandaag gewoon weer werken. En hoe! Nu er al heel wat collega’s in de zon liggen, komen er toch steeds meer telefoontjes en mailtjes binnen die naar aanleiding van een out-of-office mail, toch weer bij mij terecht komen. Wat vaak een hoop zoekwerk oplevert, omdat er al dingen zijn afgesproken, je niet weet wat precies de bedoeling is of je maar de helft van het verhaal te horen krijgt. Wat soms lastige situaties oplevert, maar gelukkig vaak wel goed afloopt. Ook merk je wel dat het een stuk rustiger is, velen hebben vakantie of toch maar even een stranddagje ingelast. Dus wij Harde Werkers komen ook ein-de-lijk toe aan al die dingen die nog op ons lijstje stonden en kunnen daarna, als iedereen weer terug is van vakantie ook met een gerust hart weg. En dan begint voor mij (en nog een aantal collega’s) na die hittegolf ook de vakantie. En dan gaan we die hittegolf zelf wel opzoeken, want die hebben wij dan ook zeker wel verdiend.

En jij, heb jij al vakantie? Of behoor jij ook toe aan die Harde Werkers?

Gea

Mag ik even binnen kijken?

Een kleine kennismaking met ons kantoor, waarbij je naast de collega’s, computers en bureaus ook heel veel boeken vindt. En natuurlijk niet te vergeten boeken, boeken en nog veel meer boeken. In ons gehele kantoor staan grote witte boekenkasten vol met al het moois wat er bij ons geproduceerd wordt. Wij zijn er inmiddels wel aan gewend, maar als er bezoek komt, kijken velen van hen hun ogen uit. Het ziet er namelijk ook wel echt indrukwekkend uit, al die boeken bij elkaar.

Ik geef jullie graag een kleine rondleiding.

Bij binnenkomst net voordat je bij de receptie naar binnen gaat, staat deze boekenkast vol met de boeken van A.W. Bruna Fictie, Orlando uitgevers, Uitgeverij Signatuur, Lev. en De Arbeiderspers en daarnaast staat nog een mooi rek met daarop de nieuwste boeken die we aanraden en meegeven aan onze bezoekers.

foto4

Aan de andere kant, richting onze kantine en grote vergaderzaal hangt de hele muur vol met de bestsellers van ons huis, mooi ingelijst in hele mooie opvallende lijsten. Een heel mooi geheel zo.

foto3

Bij ons op de afdeling is het helemaal raak met alle boeken op en rondom de bureaus, kasten en in de vensterbanken.

foto   foto1  foto2

En natuurlijk hebben we ook een groot prikbord met alle recensies en aandacht die we voor onze boeken krijgen in de tijdschriften en dagbladen. Erg leuk in inspirerend om te zien en regelmatig een blik op te werpen.
Dat politielint was overigens een leuke actie voor het nieuwe boek van Daniëlle Hermans – Stille getuigen, waarmee het boek extra opvallend in de boekhandel gepromoot kon worden.

Moodbord

Hopelijk hebben jullie zo een beetje een beeld gekregen van ons kantoor. Ben benieuwd wat jullie ervan vinden en hoor graag hoe jullie de boeken thuis presenteren. Vol ornaat in de woonkamer of ergens boven in en kamertje of op zolder weggestopt?

Gea de Rie

Aliens zijn stom

De vijfde golfOf maken ze het verhaal juist extra spannend? Je ontdekt het als je de De vijfde golf van Rick Yancey leest!

De eerste golf: alle elektriciteit valt uit
De tweede golf: een enorme tsunami
De derde golf: een afschuwelijke epidemie
De vierde golf: sluipschutters

Wie kun je nog vertrouwen…?

De vijfde golf is een spannend young adult-boek over de zestienjarige Cassie die niemand meer heeft. Haar ouders zijn als gevolg van een buitenaardse invasie overleden en haar broertje Same van vijf is meegenomen door een groep militairen, zogenaamd om hem te beschermen. Cassie wil Sam koste wat kost redden. Maar hoewel ze zich had voorgenomen om niemand meer te vertrouwen, kan ze het niet alleen…

De vijfde golf verschijnt op 10 september, maar door een leuke Facebook-actie van Gea kun je het verhaal al eerder lezen! We zoeken pre-readers om dit boek voor ons te recenseren. Als pre-reader ontvang je een drukproef van De vijfde golf.

Vind je het leuk om je mening te geven over boeken die je leest? Geef je dan hier op als pre-reader van De vijfde golf! We zijn heel benieuwd wat je van dit boek van Rick Yancey vindt.

Nina Olfers

Examenstress

strip-stressTerwijl iedereen al aan de vakanties zit te denken, zit ik nog in de examenperiode. Naast mijn werk volg ik sinds september namelijk ook de opleiding NIMA B consumentenmarketing. Ik volg de opleiding via het NCOI, wat betekent dat ik zowel voor het NCOI examen heb, als voor het NIMA (Het Nederlands Instituut voor Marketing), dit is een internationaal erkend instituut op het gebied van marketing, communicatie en sales. Mocht ik het allemaal halen, mag ik mezelf Senior Marketing Professional noemen. Klinkt goed toch? Maar helaas is het nog niet zover. Gelukkig duurt de opleiding maar een jaar, want ik merk nu toch wel dat het stuk pittiger is dan ik vooraf had verwacht. De afgelopen weken, wat zeg ik, maanden, heb ik niets anders gedaan dan studeren, begrippen leren, examens oefenen en nog meer studeren. En dat begint nu toch wel zijn tol te eisen.

De beide examens heb ik inmiddels (gelukkig) gehad, zowel van het NCOI als voor het NIMA. Behoorlijk pittig en toch weer heel anders dan al die oude examens die ik had gedaan. Morgen moet ik voor het NIMA op voor mijn mondeling. Want naast het schriftelijk examen moesten we ook nog een uitgebreid marketingplan op zowel strategisch als operationeel niveau maken en dat moet gepresenteerd worden. En aangezien presenteren niet mijn sterkste kant is, zie ik er behoorlijk tegenop. Ik ben veel aan het oefenen en probeer mij overal in te dekken, want het blijkt dat de examinatoren behoorlijk pittige vragen gaan stellen en ook nog diep de theorie in duiken. Maar goed, het is voor hen ook vrijdagmiddag dan… dus misschien zijn ze dan wel net een tikkie relaxter (hoop ik!).

Inmiddels heb ik gelukkig al wel een goed cijfer terug gekregen. Voor het NCOI examen heb ik een 8,6 gehaald. Joehoe! Nooit verwacht, dus extra blij. Nu de rest nog… Voor het NIMA examen duurt dat helaas nog zo’n twee maanden voordat ik de uitslag krijg… Maar goed, daar is nu toch niets meer aan te doen dan hopen op een voldoende en wachten, wachten en nog eens wachten. Ik moet nog even doorbijten voor morgen. Vanavond en morgenochtend er nog even flink tegen aan voor mijn presentatie, en als ik die in the pocket heb, kan mijn geluk al niet meer op en kan ik ook aan vakantie gaan denken en EIN-DE-LIJK weer boeken gaan lezen die ik zelf uit kan zoeken, geen verplichte studiekost zijn en gewoon voor het ontspannen moment kan lezen en even geen verplichtingen en stress meer.

Gea de Rie