Een dag in Barcelona

Ik zou willen dat ik het volgende als een gemiddelde werkdag kon beschouwen. Even op en neer naar Barcelona om een geweldige auteur te ontmoeten. Zo glamourous is het leven van een uitgever meestal niet. Maar afgelopen maandag dus wel. Zo’n dag die zoemt, ken je dat gevoel?

Een dag waarop alles goed is, het bubbelt in je hoofd en je vrolijk wordt (al kan dat ook aan het glaasje orujo gelegen hebben, maar ik denk gewoon de ontmoeting op zich). Het was een zomerse dag in Barcelona. De reis ernaar toe was soepel verlopen, ik had een geweldig boek gelezen in het vliegtuig (Het geluid van vallende dingen) en de ontmoeting met de auteur en zijn agente bij het restaurant was hartelijk.

Av. Diagonal, oktoberzon

Elke ontmoeting met een auteur is gedenkwaardig, maar aan tafel zitten met Juan Gabriel Vásquez is een feestje. Hij is welbespraakt, intelligent en grappig (de Colombianen hebben een droog soort humor net de Britten (omdat, zoals Vásquez zelf zegt, de upper class graag Brits was geweest). En dat terwijl hij toch een aardige jetlag had omdat hij de afgelopen twee maanden de wereld over had gereisd. Duitsland, België, China, Zweden en tussendoor weer naar huis om de verjaardag van zijn tweeling te vieren.

Waar heb je het dan over bij zo’n eerste ontmoeting? Het helpt als het nieuwe boek net uit is en je dat vol trots kunt laten zien (kopen en lezen jongens! De reputaties). Het kon zijn goedkeuring wegdragen en altijd fijn om te vertellen dat de eerste geluiden uit de pers ook positief zijn. Een 9,5 op Marleen Janssens blog , prachtige recensie in de Tubantia,  een groot interview en een recensie in De Standaard en dan nog NRC, Volkskrant en Nu.nl in het vooruitzicht.

Vásquez2

Uiteraard is dit ook altijd een goed moment om eindelijk de auteur zelf te kunnen vertellen wat je zo goed aan zijn werk vindt: hij kan als geen ander laag na laag in een verhaal aanbrengen of wegpellen, waardoor je met de personages een geschiedenis, verhaal, geheim of herinnering ontdekt.

Omdat zijn werk tot nu toe steeds in Colombia speelt, krijg je als lezer een heel goed beeld van dit land. Een gesprek over de FARC is dan onvermijdelijk, maar we spraken ook al gauw over ideologieën, extreme gedachtengoed, goede doelen, vrijwilligerswerk, het verschil tussen mannelijke en vrouwelijke auteurs, kinderen etc. etc.

gesigneerd exemplaar De reputaties

Nu de stormachtige regen hier in Amsterdam tegen de ruiten slaat, word ik een beetje weemoedig en zou ik willen dat ik weer daar aan die tafel met Juan Gabriel Vásquez in het warme Barcelona zat in plaats van naar cijfers te staren en mail weg te werken. Maar gelukkig staan er weer auteursbezoeken op stapel en kijk ik nu al uit naar genoeglijke en inspirerende avonden, die eigenlijk de kern vormen van ons werk. Als uitgever heb je de luxe om als eerste fan te kunnen zijn van een auteur, maar dat fan zijn deel ik graag met jullie.

Juliette

PS. Nieuwsgierig geworden? Het vorige boek van Vásquez, Het geluid van vallende dingen dat dit jaar de prestigieuze Dublin IMPAC award won en is nu tegelijk met De reputaties als voordelige editie verschenen.

Advertenties

Op zoek naar een zuiver geweten in ‘De reputaties’

mooie zinA21

Als ik in de winter van mijn leven knokig en gerimpeld in een lekker zonnetje bij helderblauwe hemel mag zitten, tevreden reflecterend op het voorbije leven, zou ik mijzelf bijzonder gezegend voelen. Na het lezen van ‘De reputaties’, de nieuwe literaire roman van Juan Gabriel Vásquez, besef ik namelijk dat dit lang niet vanzelfsprekend is. Duistere gebeurtenissen uit het verleden hebben het vermogen om als dreigende wolken opnieuw aan de hemel te verschijnen, klaar om je zonnige oude dag in een ijskoude winternacht te veranderen.

Het gewicht van het verleden en de manier waarop het geheugen hiermee omgaat zijn de thema’s die ‘De reputaties’ kleur geven. Spotprenttekenaar Mallarino is 65 jaar als hij omhoog kijkt en ziet hoe donkere wolken zich boven zijn hoofd hebben samengepakt. Zijn spotprenten bepalen al vele jaren lang naar welke publieke figuren het volk rozen dan wel bakstenen gooit. Met een dergelijke macht komt een grote verantwoordelijkheid; een verantwoordelijkheid waarmee Mallarino niet altijd even zorgvuldig om is gesprongen. Op de dag dat hij nota bene geëerd wordt voor zijn verdiensten bonkt deze verwaarloosde verantwoordelijk hard op de deur. Mallarino wordt gedwongen in zijn geheugen te graven en het moreel schemerige pad dat hij als jonge spotprenttekenaar bewandelde opnieuw  te verkennen, op zoek naar een schoon geweten.

vasquez blog

Het is deze morele zoektocht van Mallarino die van ‘De reputaties’ een fascinerend boek maakt. Bezorgd over zijn geweten, zijn morele blazoen en vooral zijn zorgeloze oude dag, probeert hij de schaduw uit het verleden van zich af te werpen. Moet hij vrede sluiten met zijn zonden en ze trachten te vergeten, of moet hij ze juist blijven bevechten? Het is dit dilemma dat Mallarino in ‘De reputaties’ hoofdbrekens bezorgd. Uiteindelijk wil hij niets anders dan ik; om op zijn oude dag rustig op en neer kunnen schommelen in een luie stoel, met een schoon geweten en een helder blauwe lucht aan de horizon.

‘De reputaties’ is een prachtig boek van een schrijver die niet zelden de troonopvolger van Gabriel García Márquez wordt genoemd, Juan Gabriel Vásquez. Het boek is 14 oktober verschenen bij Signatuur en is via deze link te koop.

Michiel Hekkens

Onderstaand is tot slot een video te bekijken van Adriaan van Dis in gesprek met Vásquez:

Het geheim van de smid

Al in de Middeleeuwen gingen jongelieden van mijn leeftijd op stage. Bij de plaatselijke smidse leerden ze hoe hun vak in elkaar stak, opdat ze zelf ooit ook de mooiste zwaarden zouden kunnen smeden. Ongeveer 1500 jaar later is het mijn beurt; sinds enkele weken ben ik namelijk een van de nieuwe stagiairs van uitgeverij A.W. Bruna in Amsterdam.

Hoewel de eerste blik onder de sluier van de uitgeverswereld zeker bevalt, koester ik stiekem de droom om ooit zelf een goed boek te schrijven. Mijn stageperiode bij A.W. Bruna leek mij een perfecte mogelijkheid om mijn vermeende talenten te kunnen toetsen, vandaar dat ik onlangs ben begonnen met het schrijven van een verhaal. Je moet het ijzer immers smeden als het heet is.

Enclume

Ik realiseer me dat ongeveer half Nederland wel eens geprobeerd heeft om een geniaal boek te baren, en dat bijna iedereen na een tijdje gedesillusioneerd moet constateren literair impotent te zijn. Vooralsnog weet ik mij echter gesterkt door de moralen (of gebakken lucht) die mij in mijn jeugd zijn meegegeven: meedoen is belangrijker dan winnen, niemand wordt buitengesloten en proberen kan altijd. Om de ambacht onder de knie te krijgen let ik daarom, net zoals mijn mede-gezellen ooit in de smidse toekeken hoe er met een hamer op het ijzer geslagen diende te worden, goed op hoe de echte meesters hun boeken schrijven.

terugkeer ongewenst2

Tot dusver bewonder ik vooral de manier waarop schrijvers alledaagse taferelen telkens weer in mooie beeldspraak weten te vatten, en zo het oninteressante interessant maken. Bijvoorbeeld hoe Charles Lewinsky in Terugkeer Ongewenst vertelt hoe hij in een dorpje terecht komt waar enkel een leeg marktplein, een paar gebouwen en een oorlogsmonument te vinden zijn: ‘…alsof iemand op goed geluk de bouwdoos ‘Duits provincieplaatsje’ in het landschap had gekieperd.’ Of hoe Juan Gabriel Vásquez in De Reputaties de vergane schoonheid van een oude vrouw beschrijft: ‘De jonge, slanke vrouw schemerde nog steeds door haar heen, als een gestalte achter matglas.’ Beide zinnen zijn, zonder pretentieus te zijn, prachtig beeldend geschreven. En het ergste is nog dat zowel Lewinsky als Vásquez dergelijke beschrijvingen, waar ik na uren broeden nog niet op zou kunnen komen, bladzijde na bladzijde uit hun mouw schudden.

De kans is dan ook groot dat de verhalen die ik smeed niet meer dan botte aardappelmesjes zijn, en dat mij de toegang tot de literaire smidse derhalve voorgoed geweigerd wordt. In dat geval zal ik niet eens meer de moeite nemen om mijn teleurstelling te beschrijven, maar meester Mulisch het woord voor mij laten doen . “Het inzicht is een melancholisch nagerecht van de creativiteit, een schrale troost voor de falenden”.

Michiel Hekkens