Carina van Leeuwen op haar best

Processed with Moldiv

Geef Carina een podium en ze is op haar best. Gisteren was de boekpresentatie van haar tweede boek Koud spoor die vanaf vandaag in de winkels ligt. Carina nam ons nog even mee naar wat er allemaal was gebeurd sinds vorig jaar haar eerste boek Vuurproef was verschenen en dat is niet mis. En ze blijft maar enthousiast vertellen dat ze deze uit de hand gelopen weddenschap steeds leuker gaat vinden. Nou Carina dat is wederzijds, want met deze tweede thriller heb je iets fantastisch neergezet. En dat naast haar fulltime baan als forensisch rechercheur bij de politie, ik vind het knap.

Het was weer gezellig druk in ons souterrain met vrienden, bekenden en collega’s van de politie. En deze collega’s zijn al net zo enthousiast, een in het bijzonder en zij kreeg dan ook het eerste exemplaar uitgereikt. Deze gedragstherapeut heeft Carina geholpen en zo wordt haar thriller met deze input, naast alle forensische wetenswaardigheden, nog echter.

foto 5carina5

Vorig jaar heeft Carina een tour gedaan langs boekhandels om haar Masterclass Hoe pleeg ik de perfecte moord? te geven en nu heeft ze een Materclass deel twee voorbereid. We gaan weer een stapje verder de forensische wereld in. Op dinsdag 10 februari is Carina te zien bij Boekhandel Veenerick in Roelofarendsveen, opgeven kan binennkort via de website: http://www.blz.nl/veenerick. Op donderdag 26 februari bij Paagman (http://www.paagman.nl/) in Den Haag en in maart in de boekenweek bij de Drvkkerij in Middelburg (http://www.de-drvkkery.nl/). Alle lezingen staan straks op de website van Carina, want dat is haar tweede hobby geworden. Neem een kijkje zou ik zeggen, ze is dol op bezoekers: http://www.carinavanleeuwen.com/

Ik heb weer genoten van de verhalen van Carina, ik hoop jullie ook binnenkort.

carina62015-01-22Kl Boekpresentatie - Met Saskia Hausel DSCN5126

Saskia Hausel

Advertenties

Medaille

Cut the Crap 72

Het was een soort omgekeerd schokeffect, mailde mijn vader daags na de presentatie van Cut the crap – levenslessen van een overlever. Die Juan van mij, die hij alleen uit de verhalen kende en van de foto’s in het boek. Juan-Belkhir-de-ruige-trainer/ex-verslaafde/ex-crimineel. En die bleek, in het souterrain van A.W. Bruna Uitgevers/Lev. waar de eerste boekpresentatie van 2015 plaats had, ineens een gladgeschoren, strakgekapte, goedgeklede meneer van middelbare leeftijd die netjes handen schudde en u zei en – eh – gewoon aardig was. Lief zelfs.

juan en marjolijnjuan marjolijn en moeder

Marjolijn en Juan en de moeder van Marjolijn

De vele gezichten van mijn co-auteur, die inderdaad dat bovenstaande allemaal is. Toen de sportfoto’s voor het boek werden gemaakt, op een heel natte en koude februaridag alweer bijna een jaar geleden, kreeg fotografe Candide Rietdijk een Juan voor haar lens die het zwaar had. Het vertellen van zijn onstuimige, zo niet onthutsende levensverhaal nekte hem; zijn oude verslavingen lonkten, zoveel haalde zijn journey terug in de tijd naar boven. Maar bij de presentatie was het alsof het lood van zijn schouders was gevallen. Of, op z’n Juans, alsof hij een rugzak met een miljoen kilo had afgedaan.

juan ps

Publicatie in Het Parool

Het was een bizarre dag, die zevende januari. Vlak voor de presentatie vond de afslachting plaats bij Charlie Hebdo in Parijs, de gruwelijke feiten kwamen net naar buiten. Mijn beroepsgroep werd geraakt, de journalisten. En Juan is moslim, heeft net het goede van zijn geloof hervonden en vindt daar steun en rust. Zo’n dag, zoiets aan- en ingrijpends, en dan gewoon een boek presenteren? Ja, dan toch maar gewoon een boek presenteren. Want voor ons was dat boek natuurlijk helemaal niet gewoon. Juan en ik hadden er drie jaar aan gewerkt, het moest de wereld in. 

 

En onze boodschap was misschien ook juist nu extra van toepassing. Want het ging, zou Juan die middag zeggen, niet om ons. Niet om Marjolijn, niet om Juan. Het gaat om veel verder kijken dan je neus lang is, het gaat om elkaar steunen. Mensen niet zomaar afschrijven, maar juist de hand reiken. Wij schrijven over verslaving, en de kracht die je nodig hebt om je daaraan te ontworstelen, de rest van je leven lang. Wij schrijven over drank, over drugs, over seks en criminaliteit. Maar als het gaat om terrorisme is de oproep tot eerlijkheid en een einde aan hypocrisie niet minder relevant: Cut the crap.

???????????????????????????????

En de middag voelde warm, met de bloemen, de praatjes, de Cut the crap-chocolaatjes. Met alle werelden die samenkwamen in de Johannes Vermeerstraat: de sportmensen, glaasje water, de journalisten, kom maar door met die wijn. De boekenmakers, de familieleden, de vrienden, allemaal bijeen door wat begon met een ochtendje sporten. Hoe kennen jullie elkaar, was de vraag die we de afgelopen weken vaak kregen, hoe is het allemaal zo gekomen? Juan was trainer bij mijn sportschool en ging bootcamps geven, vier jaar geleden. Ik deed mee. Simple as that. Toeval.

Maar soms ben ik geneigd niet zo in dat toeval te geloven. Want ik ging naar die sportschool omdat ik als chef verslaggeving/politiek bij een groot journalistiek bedrijf een burnout had gekregen. En door die burnout was ik ontketend, keerde ik het management, de vergadercultuur en de wedstrijdjes verplassen van hoge heren de rug toe. Ik had het schrijven herontdekt. En Juan, zo bleek al heel snel,  had een verhaal dat op zijn tong brandde, dat haast móest worden verteld. Niet om zijn ‘ego te strelen’, zoals hij in het boek zegt, niet ter meerdere glorie van hemzelf. Maar als hij er een paar mensen, al was het er maar één, mee kon helpen, was dat al de moeite waard. 

signeren juanboeken

Juan aan het signeren

Die Maar Ene was alvast op de presentatie, voor hem het eerste boek als symbolische medaille. Want, zoals Juan het zegt in Cut the crap: Elke dag dat hij gezond heeft gegeten, zo puur mogelijk heeft geleefd, is er één. Elke dag dat hij een twinkeling in zijn oog heeft gehad, elke dag dat hij goed heeft gelachen. De avond erna sta ik op de Dam, tussen collega’s van Het Parool, tussen politiemensen, tussen 18.000 anderen. We houden de voorpagina van de krant omhoog. Grote zwarte letters: wij zijn Charlie. In gedachten herhaal ik Juans woorden, als een mantra: Elke dag met een gezonde geest is een medaille waard.

Marjolijn de Cocq

Wanneer u dit leest…

Leeuwen, Koud spoor 3dNog enkele weken verwijderd van het moment van publicatie van mijn tweede boek Koud Spoor in januari, denk ik terug aan het jaar dat achter me ligt. Het jaar waarin ik debuteerde met Vuurproef, Het eerste deel van een serie: Unit Plaats Delict. En een vuurproef was het, maar begrijp me goed; geen vuur als in hellevuur. Nee, het was een aangenaam, gezellig knapperend haardvuurtje.

 

masterclass1

Masterclass ‘Hoe pleeg ik de perfecte moord’

De ontvangst was goed, de verkoop ging gestaag en de recensies waren van mild tot uitgesproken lovend. Er waren interviews voor kranten en tijdschriften, een blogtournee, een radio-interview. En dat allemaal geregeld en georganiseerd door ‘mijn Brunadames’ zoals ik Saskia, Monique en sinds kort ook Hester noem. Mijn politiecollega’s weten meteen over wie ik het heb als ik het over ‘mijn’ dames heb. Wat het aller-leukste was? De masterclasses die ik bij verschillende boekhandels, tijdens de avond van het spannende boek en een aantal andere events mocht geven. De masterclass ‘Hoe pleeg ik de perfecte moord’ zoals het werd gepromoot. Daar moest ik even van slikken, van die aanduiding. Ik had hem heel gezagsgetrouw en politievrouwachting ‘Every contact leaves a trace’ genoemd, want in het gedachtegoed van James Locard, de grondlegger van het forensisch onderzoek ging het daar over: Wat laat je achter zonder dat je dat in de gaten hebt? Altijd en overal en ja, dus ook als je een plaats delict creëert door iemand om te leggen. Maar die promotie bleek het goed te doen: het publiek kwam er in groten getale op af en vroeg honderduit. En nee, het aantal moorden is niet gestegen in het land. Dat is maar goed ook, ik heb in mijn dagelijks leven al genoeg te doen. Want ook het gewone leven ging gewoon door.

Dus ’s morgens vroeg (om 5:15 uur!) gaat gewoon de wekker en begeef ik mij per fiets en trein naar Amsterdam en probeer daar de echte moorden op te lossen. Dan ‘s avonds weer huiswaarts en regelmatig naar een boekwinkel ergens in het land waar een warm welkom mij wacht. Even voel ik mij de ster van de avond en overweeg naast mijn schoenen te gaan lopen. Maar wanneer ik twee dagen later in diezelfde boekenwinkel kom waar ik als een prinses ben ontvangen en als koningin vertrokken, daar herkennen ze me niet meer.

Gelukkig, want een sterrenstatus is niet productief. En productief moest ik blijven, overdag op mijn werk bij de recherche, en ’s avonds achter de computer. Want Vuurproef lag in de winkel, maar deel 2 van de serie Unit Plaats Delict moest nog wel geschreven. En het is gelukt: Koud Spoor ligt vanaf 20 januari in de winkel! Ik heb er weer van genoten: het bedenken, schrijven en schrappen, de macht om iemand een richting op te laten gaan in je zelfverzonnen verhaal. Hoewel sommige karakters zich nu al moeilijk laten dwingen. Ze zijn gaan leven en nemen hun lot in eigen hand en als auteur kan ik alleen maar toekijken en afwachten wat er gebeurt als…Maar nu is Koud Spoor klaar, de eerste drukproef ligt er, persberichten zijn uitgegaan, het omslagontwerp gekeurd en goed bevonden, de flaptekst en foto gekozen. En ik? Ik leun achterover en neem mij voor te genieten van dat helemaal niets hoeven totdat Koud Spoor in de winkel ligt. Dat houd ik wel een week vol. Wanneer u dit leest, zit deze auteur al weer te tikken om het vervolg op Koud Spoor dat in mijn hoofd zit en er uit wil op papier te zetten.

Carina van Leeuwen,

Forensisch Rechercheur én Auteur

http://www.carinavanleeuwen.com