Medaille

Cut the Crap 72

Het was een soort omgekeerd schokeffect, mailde mijn vader daags na de presentatie van Cut the crap – levenslessen van een overlever. Die Juan van mij, die hij alleen uit de verhalen kende en van de foto’s in het boek. Juan-Belkhir-de-ruige-trainer/ex-verslaafde/ex-crimineel. En die bleek, in het souterrain van A.W. Bruna Uitgevers/Lev. waar de eerste boekpresentatie van 2015 plaats had, ineens een gladgeschoren, strakgekapte, goedgeklede meneer van middelbare leeftijd die netjes handen schudde en u zei en – eh – gewoon aardig was. Lief zelfs.

juan en marjolijnjuan marjolijn en moeder

Marjolijn en Juan en de moeder van Marjolijn

De vele gezichten van mijn co-auteur, die inderdaad dat bovenstaande allemaal is. Toen de sportfoto’s voor het boek werden gemaakt, op een heel natte en koude februaridag alweer bijna een jaar geleden, kreeg fotografe Candide Rietdijk een Juan voor haar lens die het zwaar had. Het vertellen van zijn onstuimige, zo niet onthutsende levensverhaal nekte hem; zijn oude verslavingen lonkten, zoveel haalde zijn journey terug in de tijd naar boven. Maar bij de presentatie was het alsof het lood van zijn schouders was gevallen. Of, op z’n Juans, alsof hij een rugzak met een miljoen kilo had afgedaan.

juan ps

Publicatie in Het Parool

Het was een bizarre dag, die zevende januari. Vlak voor de presentatie vond de afslachting plaats bij Charlie Hebdo in Parijs, de gruwelijke feiten kwamen net naar buiten. Mijn beroepsgroep werd geraakt, de journalisten. En Juan is moslim, heeft net het goede van zijn geloof hervonden en vindt daar steun en rust. Zo’n dag, zoiets aan- en ingrijpends, en dan gewoon een boek presenteren? Ja, dan toch maar gewoon een boek presenteren. Want voor ons was dat boek natuurlijk helemaal niet gewoon. Juan en ik hadden er drie jaar aan gewerkt, het moest de wereld in. 

 

En onze boodschap was misschien ook juist nu extra van toepassing. Want het ging, zou Juan die middag zeggen, niet om ons. Niet om Marjolijn, niet om Juan. Het gaat om veel verder kijken dan je neus lang is, het gaat om elkaar steunen. Mensen niet zomaar afschrijven, maar juist de hand reiken. Wij schrijven over verslaving, en de kracht die je nodig hebt om je daaraan te ontworstelen, de rest van je leven lang. Wij schrijven over drank, over drugs, over seks en criminaliteit. Maar als het gaat om terrorisme is de oproep tot eerlijkheid en een einde aan hypocrisie niet minder relevant: Cut the crap.

???????????????????????????????

En de middag voelde warm, met de bloemen, de praatjes, de Cut the crap-chocolaatjes. Met alle werelden die samenkwamen in de Johannes Vermeerstraat: de sportmensen, glaasje water, de journalisten, kom maar door met die wijn. De boekenmakers, de familieleden, de vrienden, allemaal bijeen door wat begon met een ochtendje sporten. Hoe kennen jullie elkaar, was de vraag die we de afgelopen weken vaak kregen, hoe is het allemaal zo gekomen? Juan was trainer bij mijn sportschool en ging bootcamps geven, vier jaar geleden. Ik deed mee. Simple as that. Toeval.

Maar soms ben ik geneigd niet zo in dat toeval te geloven. Want ik ging naar die sportschool omdat ik als chef verslaggeving/politiek bij een groot journalistiek bedrijf een burnout had gekregen. En door die burnout was ik ontketend, keerde ik het management, de vergadercultuur en de wedstrijdjes verplassen van hoge heren de rug toe. Ik had het schrijven herontdekt. En Juan, zo bleek al heel snel,  had een verhaal dat op zijn tong brandde, dat haast móest worden verteld. Niet om zijn ‘ego te strelen’, zoals hij in het boek zegt, niet ter meerdere glorie van hemzelf. Maar als hij er een paar mensen, al was het er maar één, mee kon helpen, was dat al de moeite waard. 

signeren juanboeken

Juan aan het signeren

Die Maar Ene was alvast op de presentatie, voor hem het eerste boek als symbolische medaille. Want, zoals Juan het zegt in Cut the crap: Elke dag dat hij gezond heeft gegeten, zo puur mogelijk heeft geleefd, is er één. Elke dag dat hij een twinkeling in zijn oog heeft gehad, elke dag dat hij goed heeft gelachen. De avond erna sta ik op de Dam, tussen collega’s van Het Parool, tussen politiemensen, tussen 18.000 anderen. We houden de voorpagina van de krant omhoog. Grote zwarte letters: wij zijn Charlie. In gedachten herhaal ik Juans woorden, als een mantra: Elke dag met een gezonde geest is een medaille waard.

Marjolijn de Cocq

Advertenties

Een gedachte over “Medaille

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s