Lang leve de digitale televisie!

Huh? Dat mag een rechtschapen uitgever toch helemaal niet roepen?! Een boek moet je lezen!

Jazeker, maar zonder mijn digitale televisie had ik niet de BBC-serie Wolf Hall van het gelijknamige briljante boek van Hilary Mantel dat we hebben uitgegeven kunnen opnemen en terugkijken! Soms zijn boeken zo goed dat ze voor film, tv en theater bewerkt worden en in het geval van Wolf Hall gebeurde dat allemaal.

We zitten inmiddels in week 5 van de zesdelige tv-serie van de BBC en het moet gezegd worden: wat is dat goed gedaan. Sterke cast van acteurs, goed camerawerk, authentieke sfeer (wist je dat binnen met alleen kaarslicht hebben gefilmd om het zo echt mogelijk over te laten komen; een hele uitdaging), prachtige kostuums, en uiteraard sterke teksten. Nog niets van meegekregen? Kijk hier!

IMG_0070

Maar wat vindt de auteur er eigenlijk zelf van, zo’n verfilming voor tv? Lees hier het interview met Hilary Mantel.

En alsof het niet genoeg was, zo’n kwalitatief hoogstaande BBC-serie, gaat in maart het toneelstuk op Broadway (New York) in première! En niet alleen Wolf Hall, ook het vervolg Bring up the Bodies, bij ons verschenen als Het boek Henry, wordt daar uitgevoerd. Toevallig moet ik in maart in New York zijn, dus ik ga zeker proberen om het dan te zien.

Met het lezen van het boek krijg je altijd veel meer details mee, Mantels dialogen zijn geweldig en zij kan als geen ander een heel tijdperk oproepen, personages laten leven en intriges uitspinnen, maar als een bewerking goed gedaan wordt, kan het ook wat toevoegen. In ieder geval zegt het genoeg dat Hilary Mantels werk zo tot de verbeelding spreekt dat het anderen aanzet om de verhalen in beeld te brengen. Dat is terecht.

Nu maar hopen dat de tv-serie binnenkort ook bij een Nederlandse zender uitgezonden wordt, of dat de dvd te krijgen is. En in de tussentijd… kun je mooi even de boeken lezen om je voor te bereiden!

Juliette van Wersch

Uitgever Signatuur

Advertenties

Yes, dit is mijn debuut!

Yes, dit is mijn debuut! Ik ben een debutante. Dat klinkt alsof ik voor het eerst naar een bal ga in de 19e eeuw.

Om eerlijk te zijn heb ik wel eerder wat gepubliceerd over filosoferen met kinderen, maar dit is het eerste ‘echte’ boek. Gewoon voor iedereen. Voor Jan en alleman.

Toen ik zo’n vijf jaar geleden in twaalfvoud mijn boekvoorstel verstuurde naar allerlei uitgevers, had ik geen idee en in feite geen enkele hoop dat er ook daadwerkelijk een boek van mij ooit in de boekwinkels zou liggen. Op de een of andere moedige manier kreeg ik het voor elkaar om niet teveel aan de consequenties te denken van mijn pogingen. Ik wist heus wel dat de kans klein was en daar dacht ik dus niet over na. Toen ik van de toenmalige redactrice van A.W. Bruna Uitgevers een kort maar positief mailtje terugkreeg had ik nog steeds geen idee dat het ooit zover zou komen. En nu is het toch zover. Mijn ego en ik ligt in de winkel.

boeken

Ik zag mezelf ook niet echt als schrijfster. Ik kan best makkelijk mijn gedachten op papier zetten. Dat wel. Maar mooie woorden, romantische scènes of nadenken over een plot, daar had ik niks mee. Ik had gewoon een verhaal te vertellen, dat was alles.

Dit verhaal werd ingebed in mijn reizen en aangevuld met dagboekfragmenten. Het voelde ergens wel exhibitionistisch, om zulke persoonlijke dingen te schrijven die ik nog nooit recht in iemands gezicht heb durven vertellen. Misschien vond ik het ook wel cool om zo exhibitionistisch te zijn, met een soort kunstenaars-overtuiging: ‘Dit is mijn zelf-expressie!’

Nu zijn mijn zieleroerselen veilig achter de gedrukte letters verborgen in de boeken die inmiddels op nachtkastjes en koffietafels liggen. En nu worden mijn diepste, filosofische, existentiële momenten gelezen door allerlei mensen, bekenden en vreemden. Dat is wel een spannend idee.

Van een enkele lezer krijg ik meteen al een mooie reactie per mail. Mensen die geraakt worden door herkenning van die existentiële ervaring of de zoektocht.

sabine leest voor

Met name het inmiddels voor mij legendarische spiegel-moment blijkt enigszins herkenbaar. Hier is dat stukje:

(Setting: Ik ben 15 en sta voor de spiegel.)

Ik keek naar mezelf. Normaal gesproken zou ik bezig zijn met de belangrijke vragen of mijn haar goed zat, of ik wallen had of een pukkel. Maar nu even niet. Ik zag de blauwe vloerbedekking niet meer. De posters van Bon Jovi en van Oilily die ik van een vriendin had gekregen ook niet. Ik hoorde de muziek van The Cranberries niet meer, die mijn cassetterecorder afspeelde. Ik zag in de spiegel mijn eigen reflectie en hield onbedoeld mijn ogen vast met een blik, strak als staaldraad. Alles viel weg. Het enige wat bleef was een gedachte: ho, dat ben ik.

Ik ben een ik. Ik ben een iemand. Het was een absurd inzicht. Ik stond oog in oog met me-‘zelf’. Het leek alsof mijn bloed was gestopt met stromen. Ik hield mijn adem in. Dit was te raar voor woorden. Ik knipperde met mijn ogen en doorbrak de bizarre blik.

En dit:

‘Het was alsof er via de spiegel een schijnwerper op mijn geest had geschenen. In plaats van het eeuwige naar buiten kijken, had mijn geest zich naar binnen gekeerd en zich afgevraagd wie daar eigenlijk woonde. Wie denkt daar? Wat is dat ik dat daar lijkt te zitten?’

Daarmee begon de zoektocht naar het ik. Natuurlijk was ik hier niet full-time mee bezig. Ik moest ook gewoon naar school, mijn dingen doen, werken, me van het ene vriendje naar het andere slepen, reizen en op allerlei manieren proberen gelukkig te zijn. Ik studeerde af in de filosofie en begon te werken als kinderfilosoof. En wat ik jaren later steeds meer doorkreeg, juist door het filosoferen met kinderen, was de ongrijpbaarheid van ware antwoorden op filosofische vragen. Het inzicht dat de waarheid niet één van alle mogelijke antwoorden is, maar eerder een overzicht van vele verschillende.

signeren

In mijn boek geef ik ook geen antwoord op de vraag wat het ik is. Wel komen verschillende mogelijke ideeën en ervaringen langs, die samen tonen dat de waarheid over het ik ons bevattingsvermogen voorbij gaat.

En toch, net als bij alle andere filosofische vragen, als je er maar lang genoeg over nadenkt, kom je uiteindelijk uit bij een verwonderingsvol gevoel van wijsheid. Een punt waar woorden niet meer nodig zijn.

Sabine Wassenberg