Medaille

Cut the Crap 72

Het was een soort omgekeerd schokeffect, mailde mijn vader daags na de presentatie van Cut the crap – levenslessen van een overlever. Die Juan van mij, die hij alleen uit de verhalen kende en van de foto’s in het boek. Juan-Belkhir-de-ruige-trainer/ex-verslaafde/ex-crimineel. En die bleek, in het souterrain van A.W. Bruna Uitgevers/Lev. waar de eerste boekpresentatie van 2015 plaats had, ineens een gladgeschoren, strakgekapte, goedgeklede meneer van middelbare leeftijd die netjes handen schudde en u zei en – eh – gewoon aardig was. Lief zelfs.

juan en marjolijnjuan marjolijn en moeder

Marjolijn en Juan en de moeder van Marjolijn

De vele gezichten van mijn co-auteur, die inderdaad dat bovenstaande allemaal is. Toen de sportfoto’s voor het boek werden gemaakt, op een heel natte en koude februaridag alweer bijna een jaar geleden, kreeg fotografe Candide Rietdijk een Juan voor haar lens die het zwaar had. Het vertellen van zijn onstuimige, zo niet onthutsende levensverhaal nekte hem; zijn oude verslavingen lonkten, zoveel haalde zijn journey terug in de tijd naar boven. Maar bij de presentatie was het alsof het lood van zijn schouders was gevallen. Of, op z’n Juans, alsof hij een rugzak met een miljoen kilo had afgedaan.

juan ps

Publicatie in Het Parool

Het was een bizarre dag, die zevende januari. Vlak voor de presentatie vond de afslachting plaats bij Charlie Hebdo in Parijs, de gruwelijke feiten kwamen net naar buiten. Mijn beroepsgroep werd geraakt, de journalisten. En Juan is moslim, heeft net het goede van zijn geloof hervonden en vindt daar steun en rust. Zo’n dag, zoiets aan- en ingrijpends, en dan gewoon een boek presenteren? Ja, dan toch maar gewoon een boek presenteren. Want voor ons was dat boek natuurlijk helemaal niet gewoon. Juan en ik hadden er drie jaar aan gewerkt, het moest de wereld in. 

 

En onze boodschap was misschien ook juist nu extra van toepassing. Want het ging, zou Juan die middag zeggen, niet om ons. Niet om Marjolijn, niet om Juan. Het gaat om veel verder kijken dan je neus lang is, het gaat om elkaar steunen. Mensen niet zomaar afschrijven, maar juist de hand reiken. Wij schrijven over verslaving, en de kracht die je nodig hebt om je daaraan te ontworstelen, de rest van je leven lang. Wij schrijven over drank, over drugs, over seks en criminaliteit. Maar als het gaat om terrorisme is de oproep tot eerlijkheid en een einde aan hypocrisie niet minder relevant: Cut the crap.

???????????????????????????????

En de middag voelde warm, met de bloemen, de praatjes, de Cut the crap-chocolaatjes. Met alle werelden die samenkwamen in de Johannes Vermeerstraat: de sportmensen, glaasje water, de journalisten, kom maar door met die wijn. De boekenmakers, de familieleden, de vrienden, allemaal bijeen door wat begon met een ochtendje sporten. Hoe kennen jullie elkaar, was de vraag die we de afgelopen weken vaak kregen, hoe is het allemaal zo gekomen? Juan was trainer bij mijn sportschool en ging bootcamps geven, vier jaar geleden. Ik deed mee. Simple as that. Toeval.

Maar soms ben ik geneigd niet zo in dat toeval te geloven. Want ik ging naar die sportschool omdat ik als chef verslaggeving/politiek bij een groot journalistiek bedrijf een burnout had gekregen. En door die burnout was ik ontketend, keerde ik het management, de vergadercultuur en de wedstrijdjes verplassen van hoge heren de rug toe. Ik had het schrijven herontdekt. En Juan, zo bleek al heel snel,  had een verhaal dat op zijn tong brandde, dat haast móest worden verteld. Niet om zijn ‘ego te strelen’, zoals hij in het boek zegt, niet ter meerdere glorie van hemzelf. Maar als hij er een paar mensen, al was het er maar één, mee kon helpen, was dat al de moeite waard. 

signeren juanboeken

Juan aan het signeren

Die Maar Ene was alvast op de presentatie, voor hem het eerste boek als symbolische medaille. Want, zoals Juan het zegt in Cut the crap: Elke dag dat hij gezond heeft gegeten, zo puur mogelijk heeft geleefd, is er één. Elke dag dat hij een twinkeling in zijn oog heeft gehad, elke dag dat hij goed heeft gelachen. De avond erna sta ik op de Dam, tussen collega’s van Het Parool, tussen politiemensen, tussen 18.000 anderen. We houden de voorpagina van de krant omhoog. Grote zwarte letters: wij zijn Charlie. In gedachten herhaal ik Juans woorden, als een mantra: Elke dag met een gezonde geest is een medaille waard.

Marjolijn de Cocq

Advertenties

Wanneer u dit leest…

Leeuwen, Koud spoor 3dNog enkele weken verwijderd van het moment van publicatie van mijn tweede boek Koud Spoor in januari, denk ik terug aan het jaar dat achter me ligt. Het jaar waarin ik debuteerde met Vuurproef, Het eerste deel van een serie: Unit Plaats Delict. En een vuurproef was het, maar begrijp me goed; geen vuur als in hellevuur. Nee, het was een aangenaam, gezellig knapperend haardvuurtje.

 

masterclass1

Masterclass ‘Hoe pleeg ik de perfecte moord’

De ontvangst was goed, de verkoop ging gestaag en de recensies waren van mild tot uitgesproken lovend. Er waren interviews voor kranten en tijdschriften, een blogtournee, een radio-interview. En dat allemaal geregeld en georganiseerd door ‘mijn Brunadames’ zoals ik Saskia, Monique en sinds kort ook Hester noem. Mijn politiecollega’s weten meteen over wie ik het heb als ik het over ‘mijn’ dames heb. Wat het aller-leukste was? De masterclasses die ik bij verschillende boekhandels, tijdens de avond van het spannende boek en een aantal andere events mocht geven. De masterclass ‘Hoe pleeg ik de perfecte moord’ zoals het werd gepromoot. Daar moest ik even van slikken, van die aanduiding. Ik had hem heel gezagsgetrouw en politievrouwachting ‘Every contact leaves a trace’ genoemd, want in het gedachtegoed van James Locard, de grondlegger van het forensisch onderzoek ging het daar over: Wat laat je achter zonder dat je dat in de gaten hebt? Altijd en overal en ja, dus ook als je een plaats delict creëert door iemand om te leggen. Maar die promotie bleek het goed te doen: het publiek kwam er in groten getale op af en vroeg honderduit. En nee, het aantal moorden is niet gestegen in het land. Dat is maar goed ook, ik heb in mijn dagelijks leven al genoeg te doen. Want ook het gewone leven ging gewoon door.

Dus ’s morgens vroeg (om 5:15 uur!) gaat gewoon de wekker en begeef ik mij per fiets en trein naar Amsterdam en probeer daar de echte moorden op te lossen. Dan ‘s avonds weer huiswaarts en regelmatig naar een boekwinkel ergens in het land waar een warm welkom mij wacht. Even voel ik mij de ster van de avond en overweeg naast mijn schoenen te gaan lopen. Maar wanneer ik twee dagen later in diezelfde boekenwinkel kom waar ik als een prinses ben ontvangen en als koningin vertrokken, daar herkennen ze me niet meer.

Gelukkig, want een sterrenstatus is niet productief. En productief moest ik blijven, overdag op mijn werk bij de recherche, en ’s avonds achter de computer. Want Vuurproef lag in de winkel, maar deel 2 van de serie Unit Plaats Delict moest nog wel geschreven. En het is gelukt: Koud Spoor ligt vanaf 20 januari in de winkel! Ik heb er weer van genoten: het bedenken, schrijven en schrappen, de macht om iemand een richting op te laten gaan in je zelfverzonnen verhaal. Hoewel sommige karakters zich nu al moeilijk laten dwingen. Ze zijn gaan leven en nemen hun lot in eigen hand en als auteur kan ik alleen maar toekijken en afwachten wat er gebeurt als…Maar nu is Koud Spoor klaar, de eerste drukproef ligt er, persberichten zijn uitgegaan, het omslagontwerp gekeurd en goed bevonden, de flaptekst en foto gekozen. En ik? Ik leun achterover en neem mij voor te genieten van dat helemaal niets hoeven totdat Koud Spoor in de winkel ligt. Dat houd ik wel een week vol. Wanneer u dit leest, zit deze auteur al weer te tikken om het vervolg op Koud Spoor dat in mijn hoofd zit en er uit wil op papier te zetten.

Carina van Leeuwen,

Forensisch Rechercheur én Auteur

http://www.carinavanleeuwen.com

Vakantielezen

VAKANTIELEZEN-WINTER-VIGNET-vakantielezen_nl

Vakantie staat bij mij gelijk aan boeken lezen. Ik lees wel elke avond voor het slapen gaan, maar dan vaak slechts een half uurtje omdat het al laat is en de wekker standaard om 6.40 gaat. In de vakantie zou ik de dag lang kunnen lezen, het liefst ongestoord en liggend op bed, met een eReader in mijn handen. Ik lees nog wel af en toe in een papieren boek maar mijn voorkeur gaat duidelijk naar digitaal  lezen. Waarom? Het leesgenot van e-books is nagenoeg gelijk aan die van papieren boeken. Bovendien sinds ik een e-reader heb, kan ik net zoveel boeken meenemen als ik wil en hoef me niet meer van tevoren te bedenken wat ik allemaal ga lezen. Valt het ene boek tegen? Het volgende boek is maar een klik verwijderd.

 

Ereading with coffee

Dus deze vakantie heb ik een aantal boeken en manuscripten ge-upload. Ik neem natuurlijk weer veel meer mee dan ik zou kunnen lezen in die twee weken maar het voelt gewoon fijn om de keuze te hebben. Trouwens, waarom zou ik al moeten kiezen?

Deze boeken staan er onder andere in:

– De derde Stem van Cilla & Rolf Börjlind

– Plan D van Simon Urban

– De reputaties van Juan Gabriel Vasquez

– Zwarte lelies van Michel Bussi

– De kooi van Josh Malerman

– Al dat andere van Marta Rojals

– De Plakfactor van Chip Heath

Een mix van oudere titels die al langer op mijn verlanglijst stonden maar ook boeken die dit voorjaar nog gaan verschijnen.

Ben jij zelf ook een digitale lezer en heb jij zin in een van de recente bestsellers van dit najaar? Dan heb ik een gouden tip voor je: kijk op de actiewebsite www.vakantielezen.nl

Daar vind je een twintigtal e-books die ter gelegenheid van de kerstvakantie stevig in prijs zijn verlaagd.

Alle boeken in de actie worden aangeboden voor de mooie prijs van € 7,99!

Welke boeken ga jíj lezen deze kerst?

Fijne kerstvakantie!

Gwena Jaouen

Lekker opgeruimd!

Ik ben nog elke dag blij dat ik van mijn hobby mijn beroep heb kunnen maken. Waar mijn broers vroeger tijdens vakanties druk waren met allerhande balspelen, fietsen en zwemmen, zat ik met mijn neus in de boeken – ik was vaste klant in de schoolbibliotheek.

Als redacteur non-fictie lees ik nu in een vroeg stadium de manuscripten en boekideeën van auteurs, en beoordeel ik samen met mijn collega’s kansrijke boeken uit het buitenland, om te zien of ze geschikt zijn om in vertaling uit te brengen. Twee keer per jaar gaan we daarom naar de grootste boekenbeurzen ter wereld, in Londen en Frankfurt.

Begin dit jaar kreeg ik een mailtje van een van mijn internationale contacten: of ik het boek The Life-Changing Magic of Tidying kende van de Japanse Marie Kondo. In Japan was haar opruimbijbel al een bestseller met meer dan 1,5 miljoen verkochte exemplaren. De Engelse vertaling was net klaar, en dus begon ik die avond gelijk te lezen. Ik werd stante pede verliefd op dit geweldige boek: wát een simpele boodschap (‘Hoe opruimen je leven kan veranderen’), en zo overtuigend en aanstekelijk gebracht! Ik overtuigde mijn collega’s om de Nederlandse vertaalrechten binnen te halen, en zo geschiedde.

Inmiddels is het boek een bestseller de landen waar het al verscheen (naast Japan nu ook Duitsland, Engeland, Amerika en Italië), en zal het boek binnenkort in nog meer dan 20 landen uitkomen. Wij laten het boek, onder de titel Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen, in februari 2015 verschijnen. Marie Kondo’s methode gaat uit van een ‘eenmaal opgeruimd, nooit meer rommelig’-aanpak, en geloof me: het werkt. Als je denkt dat het onmogelijk is, dan raad ik je zeker aan om dit onweerstaanbare boek te lezen!

IMG_1715

De eerste aan wie ik het boek van dit internationale fenomeen (ze heeft een wachtlijst van 3 maanden!) cadeau doe, is aan de collega die aan bovenstaand bureau werkt. Geen van Marie Kondo’s cliënten is ooit bij haar teruggekomen, dus wie weet.

IMG_1713

Mijn eigen productiviteit is er sinds het lezen van Marie Kondo’s boek in elk geval flink op vooruit gegaan. Een opgeruimd bureau (of woonkamer, slaapkamer etc.) is een opgeruimd hoofd! Alle ruimte voor nieuwe boekprojecten.

Erwin Koning, redacteur non-fictie A.W. Bruna

Opgeruimd! van Marie Kondo verschijnt op 17 februari 2015, verdere informatie is hier te vinden.

In onderstaand filmpje legt Marie Kondo haar filosofie beknopt uit:

Een bezoekje van een forensisch inspecteur…

Drie weken geleden ben ik als marketeer begonnen bij AW Bruna. Ik viel gelijk met mijn neus in de boter door op de eerste dag de aanbiedingsvergadering bij te mogen wonen. Wat een dag vol inspiratie, mooie verhalen en spannende plots waarbij de uitgevers hun aangekochte boeken pitchen aan de collega’s. Ik had het gevoel dat ik elk boek wilde lezen en ook, als het een boek van een serie was, de vorige delen. Dat dat nog een flinke klus gaat worden, is inmiddels wel duidelijk dus ik moet maar snel “diagonaal” leren lezen en oefenen met een metronoom…

Het eerste boek dat ik onder mijn hoede heb gekregen is Koud Spoor, van Carina van Leeuwen. Ze was gisteren bij ons op kantoor om de tournee langs de boekhandels door te nemen die ze voor haar tweede boek wil gaan maken. Carina is forensisch inspecteur en schrijft haar boeken in de trein van Den Haag naar Amsterdam waar ze in het team Review en Cold Cases werkt.

Koud Spoor , Vuurproef, Carina van Leeuwen

Carina en ik vurig in debat over de campagne voor Koud Spoor

Door een weddenschap met één van onze uitgevers is ze begonnen met schrijven en nu, twee boeken later, is het schrijven een groot onderdeel van haar leven geworden. Ze kan eigenlijk niet meer zonder. Zo vertelde ze dat ze na het schrijven van haar tweede boek even een periode van rust wilde. Dit hield ze welgeteld 1 week vol. Carina is wat je zegt niet de doorsnee inspecteur. Ze is klein van stuk, van oorsprong verpleegkundige en zag het als haar taak mensen beter te maken. Nu, als forensisch inspecteur, wacht ze eigenlijk tot er mensen zijn overleden en gaat dan pas aan de slag. De omgekeerde wereld zou je zeggen maar door haar werk helpt ze nu juist de families van de overledenen.

In haar boeken beschrijft ze hoe het er écht aan toe gaat op een PD. PD? Ja, als je het boek hebt gelezen praat je niet meer over een Plaats Delict maar over een PD… Het boek geeft je een mooi kijkje achter de schermen en laat je zien dat geen enkele moord binnen 1,5  uur wordt opgelost zoals in CSI het geval is.

Je mag Carina alles vragen over haar werk maar ze kan helaas niet overal antwoord op geven. Feit is wel dat als ze eenmaal aan het praten is, je non-stop aan haar lippen hangt. Zo kwam ik op het idee om een wedstrijd uit te zetten waarbij je een dag met haar mee mocht lopen. Door haar reactie “nee, daar is geen bal aan” betrapte ik mezelf erop dat ik toch door series als CSI een romantischer beeld had van een dag uit het leven van een forensisch inspecteur.

Op Koud Spoor is het nog even wachten tot januari volgend jaar, maar haar eerste boek uit de serie Unit Plaats Delict, Vuurproef, kun je alvast lezen om in de forensic stemming te komen.

Best bewaarde geheim van de Catalaanse literatuur in het vooruitzicht

Boeken over de crisis komen dikwijls voorbij maar Al dat andere van de Catalaanse schrijfster Marta Rojals, een geweldige roman over een vrouw in crisis in een land in crisis, voelt absoluut anders. Met een frisse en authentieke pen vertelt Rojals wat zo’n overrompelende economische crisis met de mens doet, hoe het geruisloos een generatie verandert. Ze schetst pittig en gevat het kosmopolitische leven van vandaag in Barcelona als alles plots op de helling komt te staan.

Het raakt me in het bijzonder omdat ik tot voor kort in Barcelona woonde, en ik vind het ontzettend knap hoe zij er schijnbaar moeiteloos in slaagt om de sfeer en de gemoederen van een hele generatie op haar keerpunt zo herkenbaar neer te zetten. Briljant, op het ritme van een tweet, een whatsapp of de ringtone van je smartphone.

la foto

Al dat andere is zo’n boek dat onder de internationale literaire radar zit: de auteur heeft geen literair agent en ze is enkel in het Catalaans uitgegeven. Begeerde Spaanse uitgevers zijn er genoeg maar in het licht van de Catalaanse onafhankelijkheidsstrijd wil Marta Rojals liever even niet in het Spaans vertaald worden.

Maar toen Juliette (van Wersch, uitgever Signatuur) en ik op bezoek gingen bij uitgevers en agenten in Barcelona, werden we steeds weer getipt over dit boek: het best bewaarde geheim van de Catalaanse literatuur momenteel. In Catalonië is het trouwens al lang geen geheim meer met ruim 30.000 verkochte exemplaren en stapels recensies waar ze gezien wordt als dé grote jonge belofte na de generatie van Jaume Cabré.

Dus erg tevreden ben ik met deze roman!

PS. Al dat andere van Marta Rojals verschijnt op 14 april 2015.
PS. Voor de Catalaans lezende onder jullie, hier een link naar het Twitter account van Marta Rojals.

Jacoba Casier

Redacteur Signatuur

Jens Lapidus op bezoek

138931-Jens Lapidus copyright Susan Sandérus-4b5fe9-large-1408611146Foto: Susan Sandérus

Al mijn vriendinnen waren wel soort van jaloers, want Jens Lapidus kwam op bezoek. Gedurende de dagen dat hij hier was kwamen mensen echt naar me toe: ‘tjee, wat een stuk.’ Ik blijf er natuurlijk heel professioneel onder, dat begrijpen jullie zeker ;-).

Samen met mijn collega Susan Sandérus (niet alleen de fotograaf van de foto van Jens hierboven, maar ook zijn redacteur) ging ik hem afgelopen woensdag ophalen van Schiphol. Hier moest ik natuurlijk druk over twitteren.

Schiphol

Jens is niet alleen een mooie en leuke man, maar hij heeft ook weer een super goede thriller geschreven. Moest ik er in het begin een beetje inkomen, het middenstuk, maar vooral het einde maakt het dubbel en dwars goed.  Vip room is zeker een boek dat je zonder meer op je lijstje kunt zetten voor de komende feestdagen. Ik weet niet of jullie de Stockholm trilogie hebben gelezen, maar deze is minder rauw en ik vind de vrouwelijke hoofdpersoon leuk.

147112-Lapidus, Viproom 300dpi-f864b2-large-1414677200

De eerste avond hadden we een etentje met Jens en collega’s. Zelfs de ober was jaloers op ons, hij had ook wel bij ons aan het tafeltje willen zitten. Als goedmaker sturen we hem het boek.

Etentje

De volgende dag was gevuld met interviews, dus die zien jullie de komende tijd nog wel voorbij komen. In de avond hadden we een bijeenkomst gepland met de Hebben Crimezone Leesclub. Meer dan dertig mensen waren aanwezig om Jens te ontmoeten en zijn nieuwe boek te laten signeren.

steven en jens

Jens met uitgever Steven Maat die hem kort interviewde, daarna konden de mensen in de zaal Jens vragen stellen. Een van de vragen: ‘Komt Sara terug?’ was ook een van de vragen die ik al in mijn hoofd had gehad, toen ik het boek aan het lezen was. Het antwoord van Jens: ‘Ja, ze komt terug, maar ik weet niet of ik haar laat leven.’ Oh nee!

signeren

Het was leuk, nu we net zijn verhuisd naar Amsterdam, iedereen waar ik regelmatig via social media of mail contact heb, uit te nodigen in ons nieuwe pand. Goed om zoveel enthousiaste mensen te ontmoeten die het boek hadden gelezen en die er ook zeker nog de komende tijd op social media aandacht aan zullen besteden.

En goed nieuws voor de Lapidus fans, een tweede boek van deze serie is in de maak, waarvan zeker vijf pagina’s in Amsterdam zijn geschreven. Volgend jaar meer over dit nieuwe boek!

Saskia Hausel